|
 ς πούμε ότι βρισκόμαστε στο ωραίο, βελούδινο θεωρείο ενός λυρικού θεάτρου. Κρατάμε ένα ζευγάρι κομψά κιάλια και παρακολουθούμε την όπερα. Το λιμπρέτο βασίσεται σε αληθινή ιστορία. Μια μικρή χώρα γίνεται αφορμή για να έρθει μια μεγάλη ήπειρος αντιμέτωπη με τα προβλήματά της.
Η σκηνή γεμίζει πρωταγωνιστές και κομπάρσους. Το δράμα και η κωμωδία χορεύουν καντρίλιες. Κάθε κρεσέντο ακολουθείται από ντιμινουέντο και αντιστρόφως. Οσο για τις κορόνες...
Το έργο παρουσιάζει ενδιαφέρον, αλλά κανείς δεν γνωρίζει ποια κατάληξη θα έχει η υπόθεση. Από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να βγει από τον χώρο του θεάτρου προτού τελειώσει η παράσταση. Τι μπορεί λοιπόν να κάνει ο θεατής που έχει αρχίσει να βαριέται αυτή την ιστορία;
Εχω την εντύπωση ότι αυτό μας συμβαίνει τώρα, ότι όλοι οι Ευρωπαίοι είμαστε στο ίδιο έργο (παγιδευμένοι) θεατές. Μικροί και μεγάλοι, πλούσιοι και φτωχοί, όλοι περιμένουμε να δούμε το τέλος της όπερας με το κωμικοτραγικό λιμπρέτο, η οποία φέρει τον τίτλο «Τι θα απογίνει το ευρώ;».
Το τέλος μάλλον θα έρθει σύντομα. Μάλλον μέσα στο 2012. Δηλαδή δέκα χρόνια από την εποχή που εγκαταστάθηκε στη ζωή των Ελλήνων το ενιαίο νόμισμα. Τι συνέβη; 17 λαοί μπήκαμε σε αυτή την περιπέτεια -οι περισσότεροι χωρίς να ερωτηθούμε- και τώρα, με τις πρώτες δυσκολίες, πελαγοδρομούμε, βασανιζόμαστε, εξευτελιζόμαστε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα διεθνή διαβούλια. Βεβαίως άλλοι ταλανιζόμαστε περισσότερο και άλλοι λιγότερο, αναλόγως με τα χρωστούμενα που αποδίδονται σε κάθε κράτος.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι στις μέρες μας γράφεται ιστορία. Ας την παρακολουθήσουμε λοιπόν προσεκτικά.
-Κιάρα Σουγκανίδου
| 
